voordeveranderingIn den beginne was de kerk een gemeenschap van mannen en vrouwen met Christus als levend middelpunt. Toen verplaatste de kerk zich naar Griekenland waar zij een filosofie werd. Vervolgens verplaatste de kerk zich naar Rome waar zij een instituut werd. Vervolgens breidde zij zich uit over heel Europa waar zij een cultuur werd. En tenslotte verplaatste de kerk zich naar Amerika waar zij een onderneming werd.

Bovenstaande uitspraak uitspraak van Richard Halveston vond ik in het boek van Sake Stoppels over gemeenteopbouw: ‘Voor de verandering. Werken aan vernieuwing in gemeente en parochie’ (blz. 21) Dit boek is onder meer een pleidooi voor spirituele kerkopbouw. Een citaat: Navolging van Christus is geen cultureel automatisme, maar moet telkens weer beoefend en geoefend worden. ‘Godsdienstoefening’ is in dit verband niet zo’n gekke uitdrukking. Goede oefenplekken zijn nodig. Gemeenten en parochies zijn geroepen om zo’n plek te zijn (blz. 23).

Opvallend in dit boek over gemeenteopbouw is de plaats die wordt toegekend aan het gebed. Er wordt een apart hoofdstuk aan gewijd. Nadat gesproken is over het ‘tot verstaan komen’ (diep doordringen in wat er werkelijk gaande is en leeft binnen een geloofsgemeenschap) gaat het verder over het gebed (hoofdstuk 4). Op zoek naar het ene nodige (waar Maria voor kiest) te midden van alle taken die zeker ook hun belang hebben (Martha) kiest Sake Stoppels ervoor  om zich ‘te concentreren op de cruciale plek van gebed in het leven van een geloofsgemeenschap’ (blz. 66). Boven het hoofdstuk staat een motto (van Rob van Kessel, in: Zes kruiken water.  Enkele theologische bijdragen voor gemeenteopbouw) die de zaak in het hart treft:

De huidige kerkcrisis is bovenal een gebedscrisis.
In kerkopbouw moet dus voor alles gestreefd worden
naar een nieuwe geloofwaardige gebedscultuur.

Ik ga hier de komende dagen nog wat verder over schrijven, omdat mij steeds helderder wordt dat dit waar is: als je als gemeente werkelijk vanuit de kern wilt beantwoorden aan Gods roeping dan is dit het ene nodige: toegewijde aandacht voor spirituele vorming. En dan is het beste aangrijpingspunt: het gebed.

Maar hoe zorg je ervoor dat dat niet weer een project wordt, een plan dat je uitrolt over de gemeente? Hoe groei je als gemeente op Geestelijke wijze naar een ‘nieuwe geloofwaardige gebedscultuur’?